Een roos voor een nieuwe morgen ….

Wat begon met een opname ’s morgens vroeg in het Reinier de Graaf ziekenhuis zorgde voor een ‘WAT EEN WEEK’. Compleet verscheurt van de pijn lag ik ineens aan een infuus en werd ik onderheven aan onderzoeken. Een nachtje blijven werd uiteindelijk ’s avonds weer gewoon naar huis want een paracetamol kan ook thuis in mijn eigen bed.

Kruipend van de pijn heb ik me door de week geworsteld en wat voor een week. Dan spookt er ineens van alles door je hoofd, hoe moet het nu verder. Mijn eerste gedachte was de familie waarvoor we woensdagochtend een uitvaart voor moesten realiseren. Amper kunnen staan van de pijn, de krampen, zo gaat het echt niet lukken maar het moet. Deze mensen hebben ons nodig en dan bedenk je alle scenario’s om maar staande te blijven. De meiden, zolang zij niets weten komt het goed denk ik maar. Ik kan hun gedachten niet invullen maar wil ze zeker niet belasten met mijn pijn en zorgen en dan ook de zorgen over 27 kilometer straks op de fiets ! Deze week hebben we nog een berg te verzetten voordat we op de fiets stappen en dan toch echt die kilometers gaan maken waar we allemaal min of meer naar uit hebben gekeken. Verkramp kan ik het nog net opbrengen mijn bed te verlaten om gezellig zondagmiddag aan de High Tea te gaan. We vieren een verrassingsparty voor mijn lieve 50 jaar geworden vriendin. Als ik voor het avondeten weer in bed ben beland denk ik, zo dat hebben we gehad.

Maandagmiddag een doosje met pijnstilling verder komt het bericht dat we mogelijk binnenkort een mini labradoodletje mogen ontvangen. Mama hond heeft 8 pups op de wereld gezet, aan de ene kant kijk ik uit naar een lief, spontaan en vrolijk meisje maar wat mis ik mijn Mink. Mijn trouwe, stoere viervoeter. De emoties gieren door mijn lijf wat ook enigszins de pijn onderdrukt. Pijn is er nog steeds als we eind van de dag met gemengde gevoelens binnen stappen bij de familie om daar de uitvaartdienst te bespreken. Dit wordt weer zo’n mooi afscheid terwijl mijn gedachten alle kanten op schieten. Ik kijk enorm uit dat we naar huis gaan, met de pijn en de wetenschap dat we thuis alle medewerking krijgen kan het eigenlijk niet meer fout gaan. Thuis is in Rijswijk, Eikelenburg ! Na het overlijden ontvingen we bij de benodigde officiële overlijdens papieren, weliswaar waar voor het eerst, een briefje van de arts die mevrouw heeft geschouwd. In een met hanen poten handschrift geschreven tekst: Geachte begrafenisondernemer. Gaarne uw verdere zorg voor mevrouw, geboren 1936. Zij is een natuurlijke dood overleden en mag verzorgd. Met vriendelijke groet ……Het kan dus wel, samenwerken en dat blijkt deze week wel veel vaker dan gedacht. Als op dinsdagmiddag blijkt dat de beamer in crematorium Eikelenburg niet meer wil meewerken komt het aan op inzet en voornamelijk klantgerichtheid. Behalve dat er diezelfde middag met alle improvisatie een beamer voor het scherm staat kan er een afscheid plaats vinden van een collega ondernemer en mogen wij het de volgende ochtend doen met een Lcd-scherm wat niet eens lelijk is. Zonder de familie hier mee te belasten gaan we ervanuit dat het allemaal goed gaat komen, zo niet dan toch ! Ik kan me er niet druk over maken wat misschien wel is te wijden aan de pijnstilling of toch het blinde vertrouwen op het thuisfront waar we ons voorbereiden op het rouwbezoek. Zelf kan ik er maar niet aan wennen dat we straks de kist moeten sluiten. Ze is zo mooi, 80 jaar is ze geworden.

Diezelfde avond rond 20.30 uur stappen we binnen bij een meneer en mevrouw en hun twee krachtige dochters. We zijn benaderd om samen te praten over de mogelijkheden als straks meneer er niet meer zal zijn. Het zullen nog de dagen, of misschien de weken zijn dat hij in zijn stoel bij het raam zit. Ik bewonder zijn glimlach waaronder het verdriet schuilgaat van verlossing. Het loslaten is ook hier in alle opzichten moeilijk maar uiteindelijk een bevrijding. Alle mogelijkheden, van verzorgen, kist tot crematie passeren de revue als we rond middernacht, na een warme omhelzing het huis verlaten. Ik weet niet of we het gezin nog gaan ontmoeten als straks de dood zijn intrede heeft gedaan. Het gevoel moet goed zijn net zoals het complete financiële plaatje wat we achterlaten. Hopend op wat rust zeggen we tegen elkaar in de auto dat het ons een goed gevoel geeft mee te mogen helpen in de voorbereidingen, voor zover je je kan voorbereiden want de dood komt nooit zoals je het in je hoofd bedenkt.

Woensdag haal ik voor de uitvaartdienst de zoon met zijn kinderen op uit de ontvangruimte waar de hele familie en vrienden zich hebben verzameld als ik een bekend gezicht op me af zie lopen, mij omarmt en zonder woorden laat weten dat het fijn is dat we elkaar hier zien. Met een brok in mijn keel geef ik aan dat we inmiddels klaar zijn om te beginnen. Beginnen aan een afscheid, hoe kan je klaar zijn om afscheid te nemen ? De zoon pakt me vast en neemt me mee naar de tafel waarop een cadeautje ligt. In een volle ruimte overhandigt hij ons een doosje gewikkeld in kleurrijk papiertje, versierd met lintjes. We krijgen de instructie het doosje uit de verpakking te halen, een etentje voor 2 personen in een sfeervol restaurant wordt ons aangeboden en dat terwijl we de uitvaartdienst nog moeten uitvoeren. Met een traan laat ik weten dat de druk nu wel wordt opgevoerd, dat het beter was om even te wachten tot na de dienst waarop resoluut wordt geantwoord dat er absoluut geen twijfels zijn over een goed verloop want alles wat de afgelopen dagen heeft plaatsgevonden kan eigenlijk niet meer overtroffen worden. Onze aanwezigheid, zorg en liefde wordt zo gewaardeerd daar zijn dan eigenlijk geen woorden voor.  Een kapotte beamer, een te vroeg losgelaten duif, toch foto’s op het scherm, de zon en ’s avonds heel veel mensen die samen met ons team bloemschikken doen bijna vergeten dat ik nog geen week geleden in het ziekenhuis lag.  En dan een Messenger bericht ‘Lieve Madeleine, was goed om je weer eens te zien en ehhh je bent en blijft een topper in wat je doet ! XX. 2013 heb ik de uitvaart van zijn veel te jonge vrouw gerealiseerd. Zo af en toe hebben we contact via sociale media en vraag ik stellig af en toe naar zijn meisjes die veel te jong hun moeder zijn verloren. Vandaag kwamen we elkaar tegen op de uitvaart van zijn vriend zijn moeder. Dan heb ook ik geen woorden nodig alleen maar een arm om me heen, wat ik hem laat weten als tegenbericht op zijn Messenger bericht.

Woensdagavond, allemaal gehuld in onze Ride for the Roses shirts ontvangen we mensen die allemaal met hun hart een bloemstukje maken en stil staan bij KANKER, rot woord ! Iedereen aanwezig weet welke impact het heeft. Hier en daar valt er een traan die wordt opgevolgd door een glimlach. We werken samen aan iets moois, niet alleen als collega’s onderling maar vooral als mens. In alles komt naar voren dat we niet alleen zijn in ons verdriet, iedereen heeft wel iemand verloren aan kanker en vele moeten op dit moment aanzien hoe een ander zijn of haar strijd levert om kanker de baas te zijn. We halen een hoop centjes op en die pot wordt extra gevuld met het verkopen van rode lintjes met de namen van dierbare(n) erop die straks in de wind aan onze fietsen wapperen. Even sluit ik mijn ogen, wat een week !

Donderdag ochtend verkopen we 109 bossen rozen bij de AH in de Koningshoek, rozen speciaal geschonken door de kweker voor de Ride en hebben we op de valreep ook € 90,- in de collectebus. Ik kan niet meer lopen van de pijn aan m’n voeten, alsof de pijn is gezonken naar het laagste punt besluit ik vanaf nu rust te nemen en mij voor te bereiden op 2 visite bezoeken de volgende ochtend.  Ik betrap me erop dat ik enorm kan genieten van onze visite bezoekjes. Zo’n 6 weken na de uitvaart gaan we het liefst in spijkerbroek op visite. Opvallend is dat we altijd met open armen en wat lekkers hartelijk worden ontvangen. Het blijft toch bijzonder dat twee partijen genieten van elkaars aanwezigheid terwijl wij voor de ander toch de uitvaartondernemer zijn en zij voor ons een familie die wij hebben mogen bijstaan. Er ontstaat toch een bijzonder band en daar ben ik trots op.
Een zeer professionele uitvaartondernemer met een zeer persoonlijke benaderingshouding. Bij deze uitvaartondernemer ben je geen dossiernummer maar een overledene en de nabestaanden van de overledene. Zowel de overledene (in verzorging als ook in woord) als wij als nabestaanden, krijgen ruimschoots de juiste aandacht van deze uitvaartondernemer. Deze ondernemer weet een mooie relatie op te bouwen en aan te gaan met de nabestaanden welke precies passend is bij de situatie. Kernwoorden voor deze uitvaartondernemer zijn; professioneel, respectvol en maatwerk. 

Familie Spaans

Woorden die we op zaterdagochtend mochten ontvangen met een dikke 10 als eindbeoordeling. Vandaag 2 september weten we dat we in 2018 het keurmerk weer met trots mogen dragen. Langzaam ebt de pijn weg, zijn de pijnstillers niet meer nodig maar maak ik mij wel een beetje ongerust want over een paar uur is het zo ver en stappen we op de fiets en rijden wij tegen KANKER ……..