Het is gewoon zo …

Het is laat als we in de auto stappen. Vanaf vanmorgen half zeven zijn we aan het werk, inmiddels is het half elf, bijna nacht. Drie uur geleden kwamen we aan op de zaak en tot mijn verbazing stond daar mijn gewaardeerde, lieve collega Wim.

In eerst instantie kon ik het niet geloven. Wim is niet meer zo vaak op de werkvloer, alleen bij hoge uitzondering. Van binnen maak ik een vreugde dansje, bij het zien van een opgewekte vrolijke Wim. Zonder na te denken stier ik op de deuropening af om Wim eens stevig vast te pakken en te voorzien van een dikke pakkerd. Ik ben blij om hem te zien en uit zijn reactie is op te merken dat dit wederzijds is. Stom verbaasd kan ik het niet laten Wim te vragen waar ik de eer aan te danken heb. Als Wim me verteld dat hij ’s middags om half vijf is benaderd met het verzoek een rouwbezoek voor onze overledene te verzorgen kon hij daar gevoelsmatig geen nee op verkopen. Eerst even ouwehoeren voordat we alles klaarzetten voor het rouwbezoek. Samen halen we de overledene uit de koeling, meneer ziet er zo mooi uit. Mevrouw wou eigenlijk haar man niet meer zien. Meneer was thuis overleden en ondanks het vele bloedverlies weerhoud het ons er niet van om meneer thuis helemaal te verzorgen. Voordat wij meneer meenamen lag meneer gewassen en keurig gekleed in zijn mooie overhemd en vest op bed, de weduwe en haar kinderen hadden nooit gedacht dat ze op deze manier afscheid konden nemen. Ze hadden zich er helemaal op ingesteld dat meneer direct zou worden meegenomen.

Gevoelsmatig voelde ik aan dat mevrouw toch enorm twijfelde om haar man nog een keer te willen bezoeken, voor de kinderen was het goed zo maar ergens diep van binnen voelde ik dat mevrouw nog zo ver niet was.  Ik liet haar weten dat ze altijd welkom zou zijn als zij haar man zou willen bezoeken.
Half zeven, vroeg in de ochtend gaat de telefoon als ik aan de andere kant van de lijn Maarten spreek. Zojuist heeft de weduwe gebeld maar tot haar eigen verbazing met het verkeerde nummer. Niet verkeerd alleen wordt het andere nummer beheerd door ons verzorgteam. Als ik mevrouw terug bel krijg ik te horen dat zij toch heel graag naar haar man zou willen, ze heeft vannacht niet zo goed geslapen, het spookt een beetje in haar hoofd. Als ik een paar uur later bij mevrouw aan tafel zit spreek ik met haar af dat zij vanavond wordt opgehaald door Mario om haar man te bezoeken.

Als Mario met de weduwe arriveert hebben Wim en ik alles keurig geregeld. Ik had niets teveel gezegd, mevrouw is blij om haar man te zien. Met gepaste emotie zie ik hoe zij haar man toespreekt en hem voorziet van een kus op zijn voorhoofd. Zo moet het zijn, nog even samen voordat ze moet loslaten. Als ik haar voorstel om samen de kist te sluiten kijk ze me aan met een liefdevolle glimlach. Mijn gevoel zat goed want bij de voordeur krijg ik een knuffel met de woorden dat ik een schat ben. Ik wens haar sterkte en een goede nachtrust, ze mag me nog altijd bellen, ook vannacht spreek ik haar toe als ze in de auto stapt bij Mario om weer huiswaarts te keren.

In de tussentijd is ook Maarten gearriveerd, hij heeft voor een collega ondernemer een overledene opgehaald. Daar sta ik dan tussen twee mannen die mij zo dierbaar zijn. Vanaf de eerste dag, ruim acht jaar geleden, hebben we elkaar heel wat keren ontmoet op de werkvloer. Samen hebben we voor mijn eerste overleden mogen zorgen, dat schept vertrouwen en verbondenheid.

Als alles is opgeruimd, praten we nog even na, halen we herinneringen op en schuif ik absoluut niet onder stoel of tafel dat ik het ongelofelijk fijn vind om vanavond zo samen te zijn. Als Mario voor de deur staat om mij weer op te halen kijk ik nog één keer naar twee bijzondere mannen, zo samen zoals het ooit voor mij begon, wetend dat dit naar waarschijnlijk de laatste keer zal zijn dat ik Wim tref op de werkvloer en al helemaal samen met Maarten. In de auto voel ik weemoed en een beetje het gevoel van afscheid nemen. Het is zoals het is, Wim is van de week zeventig geworden. Nu moet ik loslaten, ik vind het moeilijk. Ik gun Wim al het moois wat ik bedenken kan, ik ben hem ongelofelijk dankbaar voor alle leerzame uren en momenten, maar het is gewoon zo …….
Van en met Maarten mag ik nog genieten en dat doe ik dan ook als ik ’s nachts bel naar de zaak en bij het opnemen de altijd fijne stem van Maarten hoor. Ik zak dan een beetje onderuit en weet het is gewoon zo, gewoon goed !