‘Ik kan je nog niet missen’

Verdrietig zijn doet pijn, vandaag werden we er weer aan herinnerd dat het verdriet nog zo aanwezig is, dat we nog lang niet klaar zijn met het verwerken. Het is nu drie maanden geleden dat we van ons MOEPPIE afscheid hebben genomen.

Je wilt ze niet kwijt terwijl je weet dat die dag komt, dat je moet, je moet afscheid nemen, je moet loslaten. Wat is rouwen zwaar. Nog maar drie maanden geleden gaf ik mijn schoonmoeder een mooie afscheid helemaal in haar geest. Mario vroeg mij haar uitvaart te verzorgen en met alle willens en wetens heb ik dat gedaan. Mario was verslagen, kon niet helder denken. ‘Het maakt mij niet uit wat je doet als je mijn moeppie maar net zoveel liefde geeft als wat je voor alle andere overledene doet. Ik vertrouw je mijn moeppie toe’. Dat heb ik gedaan ! Mario en ik hebben haar samen met ons fantastische team verzorgd en gekleed. Wat zijn we trots op onze team. Ook al is het ons moeppie, net als bij alle andere overledene wordt er geen onderscheid gemaakt. Daar kan ik alleen maar trots op zijn. Wat zou ik zijn zonder mijn heren en de twee dames ? Moeppie hield niet van opgesloten zijn. Altijd aan de wandel, gewoon vrij zijn. Als je dan de vrije hand krijgt, je gevoel kan volgen en je strooit daar een dosis liefde over dan ontstaat er iets moois. Zo ook de uitvaart van de vrouw waar ik zou van hou. De vrouw die niet oordeelde. Ik mis haar stralende lach. Ik heb haar maar kort gekend, maar de jaren die ik met haar mocht delen hebben meer gebracht dan een heel leven samen zijn met mensen waar ik uiteindelijk mee moest breken. In overleg besloten we in besloten in een intieme setting moeppie een laatste eer te bewijzen. We waren in het roze gekleed want moeppie hield van roze. Alle deuren en ramen stonden open, zo symboliseerde ik dat we in openheid afscheid zouden nemen. Mijn dragers droegen ons moeppie binnen en bleven in de deuropening van de aula staan. Zo plechtig, ze hoorden er gewoon bij, zij hebben als laatste ons moeppie gedragen, wat wij zelf niet konden. In een paar zinnen sprak ik over wie zij was en tijdens het enige muziekstuk wat zou klinken lieten we vijfentwintig vlinders vrij, die met gemak de weg naar buiten wisten te vinden. Gek weg bleven de meeste bij ons, dicht bij de baar met op de achtergrond de stem van Celine Dion met het nummer Fly. Nu mocht ze gaan, nu was ons moeppie vrij. Vrij van niet meer hulpbehoevend zijn, niet meer worstelen met wat er een uur geleden nog was gebeurt. We hebben haar zelf begraven, dicht bij de man die haar zo lief had, die voor haar heeft gezorgd.

Vandaag staat haar naam geschreven op de plek waar zij voor altijd rust zal vinden. Huilend heb ik tot het laatst voor je gezorgd. Ik kan je nog niet missen, je blijft bij mij ALTIJD…

Lees meer