This is who I am, and this is all I know.

1 januari 2019 bestaat Immortality uitvaartzorg 10 jaar en in die tien jaar is er veel gebeurd.

Meer is er niet, dan de herinnering waar ik mij aan vast hou en nooit meer vergeet…

Het begon allemaal in 2009, 7 Augustus om precies te zijn. Er stond een afspraak gepland om elkaar om 12.30 uur te ontmoeten. Jij was stervende, maar het afscheid kwam sneller dan jij had gehoopt en voor mij werd afscheid nemen werkelijkheid. Ik had mijn hart gegeven en al mijn liefde gestopt in mijn herinneringen, mijn verdriet en mijn pijn. Het moest anders en het kon ook anders.

Terwijl je zoon zorgde dat je straks afscheid kon nemen op jouw manier. Ik al mijn voorbereidingen trof, een beetje onzeker en eigenlijk ook gespannen was. Was het de telefoon die deze gevoelens deed vergeten. Een bekende stem aan de andere kant vertelde dat haar moeder was overleden, in mijn hoofd probeerde ik alle moeite te doen de stem te plaatsen bij het gezicht wat ik maar niet kon creëren totdat ik mij realiseerde dat ik de chauffeuse van mijn jongste zoon aan de telefoon had. Op radio West had ze gehoord dat ik mijn eigen uitvaartonderneming was begonnen, het vertrouwen en een bekend gezicht gaf haar de kracht het verdriet, het gemis en het loslaten van haar moeder aan mij toe te vertrouwen. Alle gegevens stonden inmiddels op papier, moeder was overleden in het ziekenhuis en vanmiddag zou ik naar haar huis komen om samen te kijken naar alle mogelijkheden en dat terwijl onder de knop een andere lijn binnenkwam, hing ik op. Belde de zoon, die liet weten dat het niet zo mocht zijn, onze afspraak vanmiddag werd een hele andere want zojuist was zijn moeder thuis in bed dood aangetroffen. Haar stem zou ik niet horen, onze ontmoeting werd er één van een hele andere soort. Twee vrouwen, twee moeders hadden het leven los gelaten en droegen hun kinderen op afscheid te nemen vanuit hun gevoel, met hun liefde en hun herinneringen. 10 Jaar geleden begon het met 2 gezinnen op één dag, inmiddels zijn er heel veel families en gezinnen op mijn weg gekomen, vriendinnen die overledene, het overlijden van mijn beste vriend zijn vader, een prachtig mooie meid die mijn pad kruiste, alles voor mij betekend en altijd bij mij zal zijn en het verlies van ons Moepie.

Mijn schoenen zijn versleten en draag ik een bijzondere, heel speciale tas, die soms voelt als een veertje en soms loodzwaar is. Een tas gevuld met tranen van verdriet en soms ook van opluchting, glimlachen voor het mooie en het goede wat gecreëerd mocht worden, bijzondere momenten vaak met kippenvel en toch die ene traan, veel zeggende muziekstukken, foto’s, filmpjes, warme omarmingen en dikke knuffels, prachtige bossen bloemen, cadeautjes, een weekendje weg, brieven en kaarten, prachtige dorpen en steden in Nederland en blijkt Amerika ineens zo dichtbij, maar bovenal heel veel liefde en uiteindelijk een stralende dik verdiende beoordeling met de magische 10.

10 Jaar zijn er mensen met mij meegelopen op mijn weg, hand in hand gaven zij mij vertrouwen en lieten zij mij voelen wat gevoeld moest worden en mocht mijn liefde zijn zoals het bedoeld is. Werden honderden overledenen een onderdeel van mijn bestaan, zorgde ik met heel mijn hart voor zij, waar ik de stem niet van mocht horen, die ik niet kon maar mij wel werd toevertrouwd.

Het heeft mij gevormd en laten inzien wat LEVEN is, wat het betekend, wat vriendschap is, gemis en de impact van loslaten, hoe moeilijk het kan zijn om nee te zeggen, om voor jezelf op te komen, niet te oordelen, lief te hebben en vooral te houden van. Na 10 jaar is het nog altijd niet gewoon maar buitengewoon bijzonder om binnen te stappen in het leven van de ander, er te zijn, vast te houden. De filosofie om er niet rijk van te worden maar wel gelukkig heeft in alle opzichten zijn sporen achter gelaten. Ik ben mij bewust en geef de boodschap mee dat een mooie auto, het duurste huis, een goed gevulde bankrekening niet op kan tegen echte liefde. Vandaag is vandaag en morgen kan het allemaal anders zijn. We leven in een maatschappij waarin we zoveel willen, kijken niet echt meer om ons heen, zien niet wat gezien moet worden. Geld en mooie spullen ze passen straks niet in mijn kist en ook niet in mijn graf.

Na 10 jaar is het binnenstappen van de koeling nog altijd verbazingwekkend, aan de overledenen kan ik niet zien hoe rijk of hoe arm hij of zij waren, hoe lief zij waren of eigenlijk helemaal niet, of iemand egoïstisch was of menslievend, een goed mens, gewoon of bijzonder. In de dood zijn we allemaal gelijk, leef vandaag, laat liefde stromen en geniet. Er was een vrouw die mij op haar sterfbed zei : ‘Het komt goed, zo niet dan toch !’ En dat is gebleken, hoe moeilijk ook ik het soms had en nog wel eens heb. Ik moet bekennen ik ben gewoon van vlees en bloed, heb mijn emoties en verdriet maar hou enorm veel van mensen.

Dank je wel lieve families dat ik mocht zijn wie ik ben, na 10 jaar houd ik de herinneringen aan ons beide vast in mijn binnenste, neem ik geen afscheid maar laat de liefde nog steeds stromen.

So this is who I am
And this is all I know
And I must choose to live
For all that I can give
The spark that makes the power grow

Celine Dion Immortality