Verhalen

B O O D S C H A P  U I T  D E  H E M E L

Voor het lege huis sta ik even stil en realiseer mij hoe moeilijk het moet zijn om nu iedere dag geconfronteerd te worden met een lege voortuin, geen gordijnen voor het raam en geen vlinders op de voorgevel. Jaren woonden ze naast elkaar, moeder en dochter. Alle vreugde maar ook het verdriet werd op korte afstand iedere dag gedeeld. Geen zomer ging voorbij zonder samen te genieten van de voortuinen in de levendige volksstraat. Wat voor de één onmogelijk is, misschien onhoudbaar en absoluut geen must is, is voor haar vertrouwd, veilig en geborgenheid. Ik voel het verdriet maar nog meer het gemis, ze waren er beide nog helemaal niet aan toe. Vanuit mijn auto kijk ik een lege kamer in, de tussendeuren staan open en in mijn ooghoek zie ik de lege keuken. Nog maar een paar weken geleden stond de scootmobiel in de voortuin omringd met de rozenblaadjes die over waren van het afscheid. Hier en daar nog lege sporen van opgebrande kaarsen.  Ik moet even slikken bij de gedachten dat straks het huis een nieuwe bewoner krijgt.

Wanneer we onder het genot van een kopje thee napraten over de dagen dat het allemaal zo snel ging, de dood zo plots kwam kijk ik in de ogen van een 11 jarig mannetje. Hij kan er nog niet goed mee omgaan dat zijn oma hier niet meer is. Aan de grote tafel maken twee kinderhandjes een technisch hoogstandje, althans voor mij. Met koperdraad, een platte batterij, een elektriciteit draadje, een klein roodlampje en een hout blokje maakt hij met gemak een zenuw spiraal, je weet wel die afgaat als je het koperdraad aanraakt terwijl je je best doet om van A naar B te komen. Ik ben onder de indruk hoe met plakband alle onderdelen in elkaar worden gezet. ‘Ik mis oma’ klinkt er aan tafel terwijl hij driftig zijn best doet om het lampje te laten branden bij het aanraken van de koperdraad. Ik begrijp het maar al te goed en heb te doen met dit gemis. Je mag altijd verdrietig zijn en je mag haar ook missen wanneer jij haar mist, is mijn boodschap. Hij kijkt op en laat een glimlach, ‘dat doe ik ook hoor’. Voor iedereen is het al 7 weken geleden terwijl ik mij realiseer dat het voor hun pas 7 weken is, nog zo kort geleden.

Ergens diep van binnen liet zij zoveel sporen en tekenen achter om vast te kunnen houden dat het goed is en dat zij altijd dichtbij zal zijn. Het gebeurd dat er van alles wordt gepland en georganiseerd om het afscheid zo mooi en bijzonder mogelijk te maken en dat deden we ook op die ene bijzondere dag. Zij wou zo graag met Pasen thuis zijn en dat is zij geweest. Op 2de Paasdag brachten wij haar thuis, waar de straat gevuld was met buren en familie. Tientallen witte ballonen moesten uit de knoop worden gehaald voordat wij met haar de straat in kwamen rijden, het lukte ook al zag het er niet zo naar uit. Dat we toch nog op het afgesproken tijdstip de straat in kwamen rijden was een wonder. Een lekke band mocht niet baten, hoe we het voor elkaar hebben gekregen is nog altijd een raadsel. Bij de voordeur houden we even stil, familie en buren omringen de rouwauto om even een blik te werpen, afscheid te nemen voordat de ballonnen een laatste groet brengen voor haar die zoveel betekende voor iedereen aanwezig. Hoog in de lucht vormen de wolken een grote ster, terwijl de ballonnen ons zicht verlaten. Dit kan niet zomaar zo zijn, zal zij meekijken en laten weten dat dit is wat zij zo graag wou …..