Wensen voor later …

De vakantie zit erop en de meeste mensen maken weer plannen voor een volgende vakantie of mensen zijn bezig met het plannen van een verhuizing, het aanschaffen van een nieuwe woning of beraden zich over het kopen van een nieuwe auto. Allemaal dilemma’s. Ik werd gebeld door een meneer die graag even langs wou komen, of het mij zou schikken.

 Met open armen, een kopje koffie met wat lekkers erbij ontving ik een paar dagen later een goed uitziende man met zijn vrouw. In het telefoongesprek had meneer mij laten weten dat hij aan tafel wilde om antwoord te krijgen op zijn vele vragen, vragen over een afscheid. In het vrolijke en meest bijzondere gesprek dat ik heb mogen voeren werd al snel duidelijk dat het gesprek geëind was op het naderende afscheid van meneer. Meneer was al enkele jaren ziek en had inmiddels berusting gevonden in het feit dat hij was uitbehandeld. Vol verbazing heb ik meneer met grote ogen aan zitten kijken en ik betrapte mij erop dat ik soms met open mond naar zijn verhaal zat te luisteren. Zijn ongekende humor en kijk op het leven maakte dat het gesprek alles behalve saai of verdrietig was, sterker nog we hebben met z’n drieën zo schandalig zitten lachen dat ik mij soms begon af te vragen of meneer wel echt ziek was en zich realiseerde dat hij binnenkort zou komen te overlijden. Zijn vrouw gaf toe niet in de stemming te zijn bij gesprekken zoals deze maar liet zich vooral meeslepen in meneer z’n ongekende doorzettingsvermogen. Zij had en leefde met het gevoel dat het nog wel even zou duren, dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen. Aan haar verdrietige blik zag ik soms haar paniek en wanhoop toen meneer mij vroeg hoe de verzorging, na het overlijden plaats zou vinden, wat ik allemaal wel niet met hem zou doen. Na mijn volledige uitleg waarin ik aangaf dat ik meneer persoonlijk zou verzorgen keek hij mij verbaasd aan. ‘Dus jij gaat mij wassen en aankleden ?’ Waarop ik antwoordde dit allemaal zelf te doen, dat ik het fijn zou vinden als mevrouw mij zou helpen en wij geholpen zouden worden door één van mijn heren. Ik richtte mij tot mevrouw toen ik zag dat een traan over haar wang gleed en zij mij met een piepstemmetje antwoordde gelukkig te worden bij de gedachten dat ze bij haar man mocht blijven. Meneer en mevrouw hadden in het verleden het overlijden van beide ouders totaal anders ervaren. Meneer wist zich nog goed te herinneren dat zijn vader werd meegenomen en dat het dagen duurde voordat hij zijn vader weer mocht zien, die volgens hem zijn vader niet meer was. De uiteindelijke keuze om meneer thuis op te baren was na mijn uitleg de grootste verrassing, zoals meneer het zelf benoemde. Bij het vertrek vroeg meneer mij het gesprek vast te leggen in een wilsverklaring, zoals ik aan het begin van het gesprek had aangeboden. Meneer en mevrouw bedankten mij voor het verfrissende gesprek, de fijne ontvangst en het lekkere kopje koffie, vooral het lekkers bij de koffie vond meneer een toevoeging aan onze kennismaking. Enkele weken na onze ontmoeting werd ik gebeld door meneer of ik langs kon komen. De volgende dag zat ik aan het bed van meneer. Meneer lag een kleine week in het verzorging bed in de woonkamer. Het bed stond aan het raam, meneer vond het prettig dat hij uitzicht had op zijn tuin waar hij de vogels zag vliegen maar ook zag genieten van de door hem zelfgemaakte verschillende vogelhuisjes. ‘Madeleine ik wou jou nog even persoonlijk bedanken voor alles wat je voor mij gedaan hebt want na ons gesprek bij jou thuis heb ik in rust kunnen genieten van de tijd die mij nog rest’. Ik zag een dankbare kwetsbare man die nog altijd zijn humor niet was verloren dit bleek toen ik hem vroeg of de kostenraming, die ik bij de wilsverklaring had gedaan wel binnen de begroting paste. In het gesprek wat wij eerder hadden gevoerd had meneer laten weten dat hij speciaal had gespaard voor het afscheid voor hem en zijn vrouw, want beiden waren niet in het bezit van een uitvaartpolis. ‘Het mag wel wat kosten want dit is mijn laatste reis, die moet niet alleen mooi en bijzonder zijn maar ook, zoals alle vakanties die we hebben gemaakt, heel speciaal’. Met moeite ging meneer rechtop zitten en vroeg mij of hij mij een knuffel mocht geven. Ik omarmde meneer en dankte hem voor de woorden die mij nog elke dag bij zijn gebleven. Ik vraag mij nog iedere dag af waarom iedereen wel nadenkt over zijn vakantie bestemming, het wel of niet krijgen van kinderen, het kopen van een nieuw huis maar dat niemand wil nadenken over zijn of haar eigen afscheid. Dood is en blijft een mysterie. Het is het onbekende wat ons angstig maakt voor de dood.  Niemand is terug gekomen om ons te vertellen wat ons te wachten staat, gaat het leven door of houd het op ? Is het echt zo mooi wat er wordt beweerd ? Vanaf mijn elfde wist ik dat er na de dood iets zou zijn, alleen wist ik toen niet wat. Nu weet ik dat er zoveel dierbaren, waar ik zo van hou mij zijn voorgegaan, dat zij rust hebben gevonden en dat ook zij het onwetende avontuur zijn aangegaan. Je kan er niet voor weglopen, het is een gegeven we gaan allemaal dood.
Denk jij wel eens na over jouw dood, als je straks hier niet meer bent ?
Het is jou afscheid, jij bepaalt …..