‘Ze was dichterbij dan ik mij kon wensen’

Nog altijd was ik aan het revalideren maar had inmiddels het werk weer langzaam hervat. Na de uitvaart van ons Moeppie afgelopen augustus was dat maar beter ook. Althans dat dacht ik ! De confrontatie aangaan na het afscheid van iemand waar je zo van houd is toch wel heftiger dan ik dacht en zeker als het gaat om een vrouw van nog maar zesenvijftig jaar oud en dan ook nog eens een vrouw die al achtentwintig jaar geen onbekende van me is.

Lieve Yvon, die altijd mijn grote supporter was, mooie berichtjes zette op mijn Facebook pagina. Yvon die zo trots was op wat ik allemaal betekende voor de mensen om ons heen. Twee jaar geleden, begin 2014 stonden we samen bij de kist van haar moeder toen Yvon mij liet weten dat ze er net zo mooi bij wou liggen als haar moedertje. Ondanks de tumor in haar longen wisten we allebei dat ze nog wel een tijdje bij ons zou zijn. Er was totaal geen aanleiding om te denken aan een komend afscheid. Yvon was strijdlustig en zou doorgaan zonder op te geven. Tot het telefoontje, kort na de zomer van 2015, toen ze me liet weten dat de tumor was uitgezaaid naar haar hoofd. Een paar weken daarna belde Yvon, moeilijk verstaanbaar, of ik langs kon komen, niet alleen voor een bakkie thee maar omdat ze even met me wou praten. Bij mijn binnenkomst kon Yvon me met een glimlach zeggen ; ‘Ik ga de kerst gewoon halen maar daarna is het voorbij’. Yvon had niet zoveel wensen als ik haar maar beloofde net zo liefdevol voor haar te zorgen zoals ik destijds voor haar moeder had gedaan. Ze was me zo dankbaar voor geweest, terwijl ik gewoon mijn hart volgde, wat kon ik anders ? Afgelopen oktober hebben we met elkaar kerst gevierd. Niet in de huiselijke kring maar in de aula van het crematorium. We wisten allemaal dat de kerst niet haalbaar zou zijn, hoe hard Yvon ook haar best bleef doen. Ze was moe en uitgeput. In de aula klonk vroeg in de avond met de schemering op de achtergrond Last Christmas van Wham en Christmas van Michael Buble.

Yvon die zo van de kerst hield heb ik haar laatste kerst geven op een hele bijzondere manier. De partner en kinderen van Yvon had ik gevraagd of ik iets moois mocht realiseren. Vanuit mijn hart en met liefde, terugdenkend aan de mooie momenten die Yvon en ik jaren hadden gedeeld, besloot ik de aula om te toveren in een kerstachtige sfeer. Meer dan honderd kaarsjes gaven licht en uit de luidspiekers klonk kerstmuziek toen we met elkaar de lege kerstboom vulden met papieren kerstfiguurtjes waar iedereen een persoonlijke herinnering op had getekend of geschreven. Bij de kerstboom ontstond een intense samenhorigheid, iedereen omhelsde en kuste elkaar, wat zou Yvon hebben genoten als ze hierbij aanwezig was geweest. Ergens diep van binnen weet ik dat ze heeft genoten en dat ze heel dichtbij was, dichterbij dan ik mij kon wensen. Kort daarop brak de kerstperiode aan, de winkels mooi versierd, straten verlicht met kerstversiering, de schappen gevuld met lekkernijen, maar deze kerst was anders. Met een traan en een lach tuigden we thuis de kerstboom op met maar één gedachte, deze is speciaal voor jou …..

Een liefdevolle herinnering aan YVONNE HARTEVELD.
Geen kerst meer zonder jou in onze gedachten, voor altijd in ons hart.